ANDRE WILLEQUET (1921-1998)

Balancerend op de grens tussen het figuratieve en het non-figuratieve houdt Willequet een verwijzing in stand naar het levende doorheen zijn artistieke werken. Het werk ontstaat wanneer het belast wordt met een nieuwe bezieling, die het iets origineels en aangrijpends geeft. Dit zal het credo zijn van Willequet, die gedurende zijn hele carrière zijn werk aanvangt met dezelfde constante en dezelfde striktheid, dit ongeacht de toegepaste techniek. Geleid door de niet te onderdrukken emoties opgelegd door de vormen, vermengt hij kracht en sereniteit in de creaties, die bezit hebben genomen van hem. Of ze figuratief of abstract zijn, deze beeldhouwwerken putten hun wortels uit de meanders van een gedachte, in lijn met het leven en ze nodigen uit tot meditatieve contemplatie. Het lichaam van de vrouw blijft een onuitputtelijke inspiratiebron die Henry Moore oproept, één van de meesters van de kunstenaar. Het werk van de materie blijft een constante, zoals hier te zien aan de vleselijke huid van het verheven lichaam.
De werken van Willequet worden regelmatig tentoongesteld en stonden in 2002 centraal in een overzichtstentoonstelling in het Kunstencentrum Roodklooster.

Se situant à la frontière entre le figuratif et le non-figuratif, Willequet maintiendra une évocation avec le vivant tout au long de sa production artistique. L’œuvre prend vie lorsqu’elle se voit chargée d’un souffle nouveau qui la rend inédite et vibrante. Tel sera le crédo de Willequet qui, au fil de sa carrière, aborda le travail avec la même constance et la même rigueur et ce, quelle que soit la technique pratiquée. Guidé par les émotions irrépressibles que lui imposaient les formes, il mêla la force à la sérénité dans des créations habitées. Qu’elles soient figuratives ou abstraites, ces sculptures puisent leurs racines dans les méandres d’une pensée en lien avec la vie et invitent à la contemplation méditative. Le corps féminin demeure une source d’inspiration inépuisable évoquant l’un des maîtres de l’artiste, Henry Moore. Le travail de la matière demeure une constante comme le laisse voir la peau charnelle du corps sublimé.
L’œuvre de Willequet est régulièrement exposée et a fait l’objet d’une rétrospective au Centre d’art du Rouge-Cloître en 2002.