Mi Van Landuyt volgde een artistieke opleiding aan de Academie van Gent, het HIGRO in Gent en het Hoger Instituut in Antwerpen. Tussen 1967 en 1969 was zij lid van de Gentse kunstenaarsgroep Nieuwe Rococo, een collectief dat zich situeerde binnen de geest van de Pop Art en de « Flower Power »-beweging van het einde van de jaren 1960. Nadien vestigde zij zich in Landegem met haar echtgenoot Balder, waar zij samen een zeefdrukatelier leidden dat bekend stond om de kwaliteit van zijn producties.
Het werk van Mi Van Landuyt bevindt zich op de subtiele grens tussen abstractie en figuratie. Haar schilderijen vinden vaak hun oorsprong in haar directe omgeving en in eenvoudige observaties van het dagelijks leven, die aanleiding geven tot persoonlijke emoties en indrukken. De verwijzingen naar de oorsprong van deze werken blijven echter bewust discreet, soms zelfs verborgen, waardoor de toeschouwer de vrijheid krijgt om er een eigen interpretatie aan te geven en zelf betekenis te construeren. Op formeel vlak vertoont haar werk reminiscenties aan de technieken van de action painting, in de traditie van Jackson Pollock, hoewel haar werkwijze zich onderscheidt door een grotere beheersing en een meer gestructureerde picturale uitwerking. Zij hanteert op intuïtieve wijze een vrij picturaal gebaar, erfgenaam van het abstract expressionisme – wat wellicht haar persoonlijke affiniteit met het werk van Cy Twombly verklaart. De praktijk van Mi Van Landuyt wordt gekenmerkt door een voortdurende spanning tussen ruimte en begrenzing, tussen object en leegte. Het gebruik van selectieve, vaak dominante kleuren draagt bij tot het ontstaan van een ruimtelijke dialoog binnen de compositie.