TAPTA (1926-1997)

Polonaise d’origine, Tapta débarque en Belgique, en 1945, suite à l’insurrection de Varsovie. Formée aux arts du tissage à La Cambre (Bruxelles), elle deviendra responsable de l’atelier Tapisserie en 1975. Audacieuse, elle renouvelle le genre traditionnel du textile aux moyens de structures et cordages. Déjà, elle oriente ses créations vers la forme sculpturale en choisissant d'investir l'espace. Animée par une réflexion incessante, Tapta expérimente. Privilégiant les matériaux bruts, elle s’attaque au caoutchouc industriel (néoprène) qu’elle entend bien dompter. Outre ses œuvres monumentales, elle réalise aussi une série d’œuvres de plus petites dimensions recherchées pour leur rareté. Ici, elle se livre à un jeu de plis de la surface du néoprène noir lui donnant ainsi du relief. Elle y ajoute une plaque en acier corten pour générer un effet de contraste. Enfin, elle décline trois éléments qui ne se différencient que par leur format. La sculpture finale prendra forme au travers de l’agencement que lui donnera celui qui la disposera dans l’espace.

Tapta kwam oorspronkelijk uit Polen, maar kwam in 1945, na de opstand van Warschau, in België aan. Opgeleid in de weefkunst in La Cambre (Brussel), werd ze in 1975 hoofd van het atelier van wandtapijten. Ze vernieuwde het traditionele textielgenre door middel van andere structuren en touwen. Ze oriënteert haar creaties naar de sculpturale vorm door ervoor te kiezen om ruimte te benuttigen. Tapta experimenteerde veel, gedreven door continue reflectie. Met een voorkeur voor brute materialen, kiest ze voor industrieel rubber (neopreen) dat ze goed zal kunnen bewerken. Naast haar monumentale werken maakt ze ook een serie kleinere kunstwerken, erg gewild vanwege hun zeldzaamheid. Hier laat ze zich meeslepen in een spel van plooien op het oppervlak van het zwarte neopreen, waardoor het reliëf krijgt. Ze voegt er een cortenstaalplaat aan toe om een contrasterend effect te genereren. Ten slotte worden drie elementen gepresenteerd die in formaat verschillen. Het uiteindelijke beeld krijgt vorm door de opstelling van de persoon die het in de ruimte plaatst.