Na zijn diensttijd tijdens de Eerste Wereldoorlog begon René Guiette in 1919 als autodidact te schilderen. Hij volgde de artistieke ontwikkelingen van zijn tijd van nabij en ontwikkelde, door een voortdurende zoektocht naar vorm, een krachtige en persoonlijke beeldtaal. Aanvankelijk werd hij beïnvloed door het Vlaamse expressionisme. Later werkte hij samen met de galerie van Paul-Gustave Van Hecke, terwijl de invloed van Picasso zijn werk in de richting van een meer kubistische structuur stuurde.
Vanaf het einde van de jaren 1940 evolueerde Guiettes werk in een uitgesproken eigen richting. Zijn praktijk richtte zich steeds sterker op materiaal en gebaar, waaruit primitieve, zich ontwikkelende vormen ontstonden die geleidelijk veranderden in meer symbolische figuren. Tegen het midden van de jaren 1950 kreeg zijn werk een informeler karakter, waarbij de figuur oploste in een kalligrafisch teken. In de daaropvolgende decennia weerspiegelt deze ontwikkeling een duidelijke verwantschap met de zenfilosofie, wat resulteerde in een oeuvre dat tegelijk ingetogen en diep expressief is.
Hoewel René Guiette niet behoort tot de estates die door het Maurice Verbaet Center worden vertegenwoordigd, neemt zijn werk een bijzondere plaats in binnen de collectie. Maurice Verbaet koestert al lange tijd een grote waardering voor Guiettes unieke artistieke stem, en de omvangrijke groep werken die door het Center wordt bewaard, weerspiegelt deze blijvende bewondering.