Francis Dusépulchre 1934-2013

Als docent plastische kunsten heeft Francis Dusépulchre zich op de meest originele wijze gevestigd binnen de internationale beweging van de geconstrueerde, minimale en monochrome abstractie. Sinds het begin van de jaren zeventig vernieuwt hij onafgebroken zijn unieke plastische taal, op de grens van schilderkunst en beeldhouwkunst. Vanaf 1968 wendt hij zich tot abstracte sculptuur door het creëren van monochrome masonite-reliëfs: vloeiende geometrieën waarin het licht speelt op overlappende, concave of convexe vlakken, waarbij subtiele licht- en schaduweffecten in gebolde of opgezwollen bas-reliëfs worden onderzocht – waarvoor hij door Robert Rousseau werd omschreven als een « schaduwwijzer ». Bij Dusépulchre creëren snedes, uithollingen en fijne incisies een lijnenspel dat zowel beheerst als poëtisch is. In 1979 introduceert hij gespannen draden in zijn composities en in 1983 glasvezels, waarmee hij de plastische poëzie van zijn werk versterkt. Medeprichter van de groep Art Concret in Henegouwen (1973), heeft hij ook belangstelling voor monumentale integratie in de omgeving en realiseerde hij sculpturen voor het museum van Mariemont, het park van de tuinwijk van Trazegnies, de foyer van het Cultureel Centrum van Nijvel, de Universiteit van Sart Tilman en de metro van Charleroi. Aan de vooravond van de 21e eeuw ontwikkelde hij zijn monumentale transparanties: sculpturen gemaakt van samenstellingen van koolstofvezels, opgehangen tussen de wanden van plexiglazen kisten. Vanaf 2004 onderzoekt hij de effecten van het toevoegen van zand aan zijn pigmenten in series materiële doeken die ware installaties vormen. Zijn werken, vaak bestemd voor architecturale ruimtes, tonen zijn vermogen om serene spanningen te creëren door een geheimzinnig samenspel van schaduw en licht.